Skip to main content Skip to search

Archiwum dla Księgowość

Brak odsetek to świadczenie nieodpłatne.

Pożyczka od wspólników spółki bez oprocentowania, stanowi przychód na gruncie prawa podatkowego, orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 września 2020 r. (sygn. Akt. II FSK 1177/18).

Zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nieodpłatnym świadczeniem jest sytuacja, gdy jeden z podmiotów odniósł korzyść, kosztem innego podmiotu i nie ponosi przy tym żadnych kosztów związanych z tą korzyścią lub innej formy ekwiwalentu, co powoduje przysporzenie majątku podatnika z konkretnym wymiarem finansowym.

Stanowisko dyrektora KIS potwierdziły dwie instancje, najpierw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który orzekł, iż korzyści z uczestnictwa w grupie oraz możliwość wypłacenia dywidendy z zysku grupy nie są świadczeniem ekwiwalentnym dla pożyczkodawców. Nieoprocentowana pożyczka jest wymierną korzyścią dla spółki, może mieć wpływ na większe wypłaty dywidend, ale przedmiotowa umowa pożyczki nie zobowiązuje spółki do świadczeń wzajemnych.

NSA w swoim orzeczeniu również podważył ekwiwalentny charakter pożyczki od wspólników i w swoim orzeczeniu uzasadniał, iż korzyść ma charakter obiektywny. Skoro spółka nie musiała płacić odsetek od pożyczki, to jest to dla niej nieodpłatne świadczenie.

Czytaj więcej

Umorzenie kupionej wierzytelności to nie koszt.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 września 2020 r. (sygn. Akt II FSK 2712/19), podmiot będący wierzycielem na podstawie cesji (wierzytelność zakupiona), umarzając część zobowiązania na do drodze porozumienia się z dłużnikiem, nie może umorzonej kwoty zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu.

Sąd wyjaśnił, że nie można do wierzytelności zakupionych stosować art. 16 ust. 1 pkt. 43 lit. b) ustawy o CIT, który pozwala wyłącznie bankom na zaliczenie do KUP umorzonej kwoty wierzytelności w wyniku restrukturyzacji.

Czytaj więcej

Koniec sporów o paliwo i ryczałt samochodowy.

Minister Finansów w interpretacji ogólnej z 11 września 2020 r. (nr. DD3.8201.1.2020) stwierdził, iż przychód doliczony pracownikowi do wynagrodzenia w związku z korzystaniem ze służbowego auta do celów prywatnych, zawiera w sobie wartość paliwa.

Zgodnie z art. 12 ust. 2A ustawy o PIT, wartość miesięczna zryczałtowanego przychodu osoby zatrudnionej za korzystanie z pojazdu do celów prywatnych wynosi 250 zł w przypadku aut o pojemności do 1.6 cm3 oraz 400 zł dla aut przekraczających pojemność 1.6 cm3. Zgodnie z najnowszą interpretacją ogólną Ministra finansów, kwoty zryczałtowane zawierają w sobie wartość paliwa. Ta kwestia była przedmiotem sporów z Fiskusem, ponieważ był on zdania, iż ww. zryczałtowane kwoty przychodu nie zawierają kosztu zakupionego przez pracodawcę paliwa.

Naczelny Sąd Administracyjny 19 lipca 2019 r. w wyroku (sgn. akt II FSK 2050/17) wyjaśnił, że w ustawie jest określony przychód zryczałtowany za korzystanie z pojazdu. W ocenie sądu jest to kwota ogólna za użytkowanie auta, która nie ma części składowych za eksploatacje, tak więc wydatki na paliwo nie są wyłączone. Sąd wskazał, że ustawodawca nie użył zwrotów „z wyłączeniem”, lub „z wyjątkiem”, tak jak jest to w innych przepisach, co wyraźnie wskazuje na poprawność interpretacji przepisu przez skład orzekający, a bliźniacze wyroki wydane przez NSA zapadły 2 lipca 2019 r. (sygn. akt II FSK 2481/17), 28 września 2018 r. (sygn. akt II FSK 2654/16) oraz 28 maja 2019 r. (sygn. akt II FSK 1583/17).

Ryczałt za użytkowanie auta przez pracownika w kwotach 250 zł oraz 400 zł, obejmuje koszty zwykłej eksploatacji, czyli: ubezpieczenie, paliwo, wymianę opon, okresowe przeglądy, bieżące naprawy. W ryczałcie tym nie mieszczą się jednak opłaty za parking oraz opłaty za przejazdy autostradą. Jest to  przełomowa interpretacja, która kończy trwający od lat spór z Fiskusem w przedmiotowej sprawie.

Czytaj więcej

Wesele pod kontrolą Urzędu Skarbowego.

Zakupy w cukierni dokonane przez organizatora weselnej imprezy, mogą być weryfikowane przez Urząd Skarbowy w celu sprawdzenia czy przychód z wydarzenia nie został zaniżony. Takie rozwiązanie ustalenia przychodu poparł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 września 2020 r. (sygn. akt I FSK 21/18).

Nowa metoda szacowania przez organy skarbowe została wdrożona ze względu na brak dowodów, dzięki którym można ustalić rzeczywistą liczbę gości, a co się z tym wiąże ustalić rzeczywisty przychód z wydarzenia jakim jest wesele. Urząd Skarbowy może badać ilość kupionych paczek z ciastem w cukierni, które zostaną wręczone gościom weselnym w formie prezentu.

Wojewódzki Sąd administracyjny w Rzeszowie w wyroku z 3 października 2017 roku (sygn. akt I SA/Rz 521/17.) jako pierwszy poparł taką metodę szacowania przychodu i uznał ją za miarodajną, logiczną i mającą uzasadnienie w doświadczeniu życiowym.

NSA również poparł przedmiotową metodę szacowania, stwierdzając jednocześnie, że w sytuacji gdzie nie ma dowodów potwierdzających ilość gości, metoda obliczenia obrotów poprzez oszacowanie podstawy opodatkowania użyta przez organy jest poprawna, zdroworozsądkowa oraz słuszna.

Czytaj więcej

Serwer za granicą? Bez podatku u źródła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 25 sierpnia 2020 r. (sygn. akt I SA/Łd 799/19) potwierdził dotychczasową linię orzeczniczą, iż wynagrodzenie wypłacane za przechowywanie informacji za granicą jest wolne od podatku u źródła.

Zgodnie ze stanowiskiem sądu, serwer nie jest urządzeniem przemysłowym, natomiast danina u źródła występuje wyłącznie w sytuacji gdyby podmiot samodzielnie użytkował serwer. W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, właścicielem oraz użytkownikiem serwera, gdzie przechowywane były dane spółki, był zewnętrzny podmiot zagraniczny.

WSA potwierdził, iż fiskus wielokrotnie wcześniej w podobnych sprawach dokonywał błędnej interpretacji, a usługa hostingu związana jest z udostępnieniem przestrzeni dyskowej tzn. maksymalnej liczby danych, którą chcemy przesłać, wykorzystując łącza cudzej serwerowni.

Bliźniacze orzeczenia wydały WSA w Warszawie, Gorzowie Wielkopolskim oraz we Wrocławiu:

  • w wyroku z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt III SA/Wa 1456/19).
  • w wyroku z 6 listopada 2019 r. (sygn. akt III SA/Wa 958/19).
  • w wyroku z 6 lutego 2019 r. (sygn. akt I SA/Go 537/18)
  • w wyroku z 22 lutego 2019 r. (sygn. akt I SA/Wr 946/18

Naczelny Sąd Administracyjny kierował się identyczną linią orzeczniczą w wyroku z 9 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II FSK 1120/17).

Czytaj więcej

Sprzedaż kilku mieszkań to działalność gospodarcza

Według najnowszego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) w Warszawie z 8 września 2020 r. (sygn. akt II FSK 1106/18), podatnik będący osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, który dokonał zakupu kilku mieszkań w celu ich późniejszej sprzedaży w ciągu krótkiego okresu czasu, ma obowiązek rozliczenia dochodu jako przedsiębiorca pomimo braku posiadania statusu przedsiębiorcy. Wynika to z faktu, iż w takiej sytuacji występuje działanie o charakterze zarobkowym, a transakcje mają charakter zorganizowany i ciągły.

Dyrektor Krajowej Informacji w rozpoznanym wniosku o interpretacje indywidualną wskazał iż całokształt działań i czynności takich jak zakup mieszkań w celu ich szybkiej odsprzedaży potwierdza, iż takie zachowanie to działanie przedsiębiorcy, które wymaga dużego zorganizowania oraz użycia dużych środków finansowych, co jednocześnie wyklucza incydentalny charakter działań. Co z tym idzie, podatnik ma obowiązek rozliczyć się jako przedsiębiorca, a interpretacje Dyrektora KIS poparły sądy obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał nawet, iż podatnik sam we wniosku napisał, że chce szybko odsprzedać wiele mieszkań ze znacznym zyskiem, co wiąże się z zarobkowym charakterem takich działań w sposób zorganizowany oraz ciągły. NSA w swoim wyroku również odniósł się do wniosku podatnika, który sam przedstawił sytuacje jako działanie o charakterze zarobkowym, niebędące działaniem incydentalnym, a brak współpracy z wyspecjalizowanym biurem sprzedaży mieszkań uznał za nieistotny w tej sytuacji.

Czytaj więcej

Po realizacji umowy pożyczkowej brak zwolnienia z VAT

Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2020 r. (sygn. akt I FSK 2030/17), usługi zlecone zmierzające do udzielenia pożyczki, podlegają przedmiotowemu zwolnieniu z VAT zgodnie z art. 43 us 1 pkt. 38 ustawy o VAT, natomiast skorzystać ze zwolnienia nie ma możliwości w przypadku usług obsługi transakcji pożyczkowych, które są już zawarte.

NSA w swoim wyroku posiłkował się orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości UE z 17 marca 2016 r. (c-40/15), które interpretuje pojęcie pośrednictwa w usługach i wyznacza linię orzeczniczą, przyjętą przez Naczelne Sądy Administracyjne. Zgonie z nią, wszelkie czynności podejmowane, aby skojarzyć strony transakcji, pozyskać informacje o pożyczkobiorcy niezbędne do przetwarzania wniosku pożyczkowego i udzielenia pożyczki, zatwierdzenie wniosku, przygotowaniu umowy pożyczki, wysłanie dokumentów do pożyczkobiorcy, podlegają przedmiotowemu zwolnieniu z podatku od towarów i usług. Natomiast każda czynność dotycząca obsługi aktywnej, uruchomionej już i udzielonej pożyczki, z takiego zwolnienia nie skorzysta.

Czytaj więcej

Wyposażenie od pracodawcy w domu, możliwe bez podatku.

Jak wskazał w interpretacja indywidualnej dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) z 3 grudnia 2020 r. (sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.725.2020.2.KS), kto pracuje zdalnie z powodu

pandemii, nie zapłaci PIT, gdy dostanie od pracodawcy zwrot wydatku na zakup podstawowego wyposażenia biurowego np. krzesła.

Dyrektor KIS potwierdził, że nie ma mowy o konieczności zapłaty przez pracownika podatku dochodowego od przychodu podatkowego, gdy zwrot kosztów zakupu np. krzesła, otrzymają osoby pracujące z domu w okresie zagrożenia epidemicznego. Podstawą wydanej interpretacji jest art. 77 ustawy antykryzysowej z 19 czerwca 2020 r. (Dz.U. poz. 1086), na podstawie której pracodawca może polecić podwładnym wykonywanie pracy zdalnej w okresie zagrożenia epidemicznego oraz do trzech miesięcy po jego zakończeniu. Co więcej, pracodawca jest zobligowany do zapewnienia pracownikom narzędzi i materiałów niezbędnych do pracy zdalnej.

W ocenie dyrektora KIS, przychód z nieodpłatnych świadczeń mogą mieć natomiast pracownicy na stałe świadczący pracę w formie zdalnej (np. telepracę) oraz wykonujący swoje obowiązki zawodowe w domu incydentalnie. W ich przypadku, opodatkowaniu podlegałaby jednak tylko nadwyżka ekwiwalentu ponad wyliczony wcześniej przez pracodawcę miesięczny koszt zużycia

np. krzesła do pracy zdalnej.

Jak przypomniał przedstawiciel fiskusa, zgodnie z art. 6711 kodeksu pracy, pracownikom przysługuje ekwiwalent za używanie własnego sprzętu do celów służbowych. Przy ustalaniu wysokości tego świadczenia, bierze się pod uwagę wiele czynników a w szczególności: zużycie sprzętu, jego udokumentowane ceny rynkowe oraz ilość wykorzystanego w związku z tym materiału na potrzeby pracodawcy, przy uwzględnieniu cen rynkowych tych materiałów. Zdaniem organu wypłacane świadczenie będzie przychodem pracownika, z tym że może ono być zwolnione z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 13 ustawy o PIT. Niestety to na barkach pracodawcy spoczywa obowiązek samodzielnego oszacowania wysokości ekwiwalentu, który musi być „przeliczany na miesięczny koszt zużycia krzesła i odnoszony do rzeczywiście świadczonej w danym miesiącu pracy w formie zdalnej”. Oznacza to, że tylko w takiej części, świadczenie będzie zwolnione z PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 13. Powstała ewentualna nadwyżka, będzie natomiast opodatkowana jako przychód ze stosunku pracy, a pracodawca będzie musiał potrącić od niej zaliczkę na PIT.

Czytaj więcej

Kody GTU i obowiązek ich stosowania.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami, od 1 października 2020 roku czynni podatnicy VAT są zobowiązani nadawać przy fakturach sprzedaży oznakowanie GTU. GTU to kody dla wybranych grup towarów i usług a ich oznaczenia są wykazywane w nowym pliku JPK V7, który zastąpił deklarację VAT-7 oraz plik JPK VAT.

Kody GTU to klasyfikacja grupy towarowej bezpośrednio powiązana z nowym JPK, które określają przynależność sprzedawanych dóbr i świadczonych usług do jednej z trzynastu ustalonych grup towarowo-usługowych. Klasyfikacja kodów GTU obejmuje oznaczenia od 01 do 13, przy czym kody od 01 do 10 określają towary, a od 11 do 13 – usługi. Zgodnie z wprowadzonymi przepisami:

  • GTU 01 to dostawa napojów alkoholowych — alkoholu etylowego, piwa, wina, napojów fermentowanych i wyrobów pośrednich, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym.
  • GTU 02 to dostawa towarów, o których mowa w art. 103 ust. 5aa ustawy o VAT. Są to m.in.: gaz płynny (LPG), benzyny lotnicze i silnikowe, paliwa typu nafty do silników odrzutowych, oleje opałowe;
  • GTU 03 to dostawa oleju opałowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym oraz olejów smarowych, pozostałych olejów o kodach CN od 2710 19 71 do 2710 19 99, z wyłączeniem niektórych produktów;
  • GTU 04 to dostawa wyrobów tytoniowych, suszu tytoniowego, płynu do papierosów elektronicznych i wyrobów nowatorskich, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym;
  • GTU 05 to dostawa odpadów — wyłącznie określonych w poz. 79-91 załącznika nr 15 do ustawy o VAT. Są to m.in.: odpady szklane, odpady z papieru i tektury, odpady z tworzyw sztucznych, pozostałe odpady gumowe;
  • GTU 06 to dostawa urządzeń elektronicznych oraz części i materiałów do nich, wyłącznie określonych w poz. 7-9, 59-63, 65, 66, 69 i 94-96 załącznika nr 15 do ustawy. Są to m.in.: płyty, arkusze, folie, taśmy i pasy z tworzyw sztucznych, aparaty fotograficzne cyfrowe i kamery cyfrowe, komputery i pozostałe maszyny do automatycznego przetwarzania danych;
  • GTU 07 to dostawa pojazdów oraz części samochodowych o kodach wyłącznie CN 8701 – 8708 oraz CN 8708 10;
  • GTU 08 to dostawa metali szlachetnych oraz nieszlachetnych — wyłącznie określonych w poz. 1-3 załącznika nr 12 do ustawy oraz w poz. 12-25, 33-40, 45, 46, 56 i 78 załącznika nr 15 do ustawy. Są to m.in.: wyroby (złom) z metali szlachetnych lub z udziałem tych metali, wyroby płaskie walcowane na gorąco, o szerokości  600 mm, ze stali niestopowej, arkusze żeberkowane ze stali niestopowej;
  • GTU 09 to dostawa leków oraz wyrobów medycznych — produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w art. 37av ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne;
  • GTU 10 to dostawa budynków, budowli i gruntów;
  • GTU 11 to świadczenie usług w zakresie przenoszenia uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, o których mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1201 i 2538 oraz z 2019 r. poz. 730, 1501 i 1532);
  • GTU 12 to świadczenie usług o charakterze niematerialnym — wyłącznie: doradczych, księgowych, prawnych, zarządczych, szkoleniowych, marketingowych, firm centralnych (head offices), reklamowych, badania rynku i opinii publicznej, w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych;
  • GTU 13 to świadczenie usług transportowych i gospodarki magazynowej — Sekcja H PKWiU 2015 symbol ex 49.4, ex 52.1.

Obowiązek oznaczania towarów i usług kodami GTU nie ma znaczenia dla nabywców, albowiem tylko sprzedawcy muszą umieszczać kody w deklaracjach JPK.

Kodów GTU nie trzeba stosować w odniesieniu do transakcji:

  • zakupu skutkujących pojawieniem się VAT należnego u sporządzającego plik JPK (WNT, import usług, dostawa, w której sporządzający JPK jest nabywcą i dla której podatek płaci właśnie nabywca);
  • zbiorczych o sprzedaży ewidencjonowanej na kasie rejestrującej;
  • zbiorczych informacji o sprzedaży nieudokumentowanej fakturami;
  • nieobjętych obowiązkiem prowadzenia ewidencji sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej.
Czytaj więcej

Odszkodowanie to nie zwrot wydatku a więc przychód.

Jak wynika z interpretacji indywidualnej dyrektora KIS z 2 grudnia 2020 r., (sygn. 0115- KDIT1.4011.695.2020.1.MR), odszkodowanie z OC sprawcy wypłacone za uszkodzenie firmowego samochodu jest przychodem w całości, a nie tylko w części przewyższającej koszty naprawy.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przypomniał, że odszkodowania za szkody w składnikach majątku przedsiębiorcy mające związek z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, są przychodem z tej działalności (art. 14 ust. 2 pkt 12 ustawy o PIT). Otrzymane roszczenie nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT. W takiej sytuacji nie ma również zastosowania art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o PIT, który z przychodów z działalności gospodarczej wyłącza zwrócone wydatki, niezaliczone do kosztów podatkowych.

Jak wskazał dyrektor KIS, nie można mówić o takiej sytuacji, gdy podatnik ponosi wydatek, który zostaje sfinansowany kwotą z ubezpieczenia. W jego ocenie otrzymane odszkodowanie stanowi wyrównanie poniesionego wydatku (na pokrycie szkody w majątku podatnika) w kwocie odpowiadającej poniesionemu przez podatnika wydatkowi. Nie jest to zatem zwrot wydatku.

Czytaj więcej