Rejestracja firmy za granicą nie zawsze uchroni przed polskim VAT-em. Fiskus coraz częściej analizuje, skąd faktycznie świadczone są usługi – i jeśli działalność prowadzona jest z Polski, nawet wobec zagranicznych kontrahentów, obowiązek podatkowy może powstać w kraju. – KIS nie pozostawia złudzeń.

Fiskus: liczy się miejsce faktycznego działania, nie adres firmy

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 24 października 2025 r. uznał, że przedsiębiorca zarejestrowany w innym państwie, który wykonuje usługi z terytorium Polski, musi rozliczyć podatek VAT w kraju… Organ uznał, że o miejscu opodatkowania decyduje faktyczne wykonywanie działalności, a nie samo miejsce formalnej rejestracji.

Wnioskodawca przekonywał, że jego firma działa w innym kraju, a usługi świadczy na rzecz kontrahentów spoza Unii Europejskiej, więc transakcje nie powinny podlegać polskiemu VAT. Dyrektor KIS nie zgodził się z tym stanowiskiem. Uznał, że skoro przedsiębiorca przebywa i faktycznie pracuje w Polsce, to tu powstaje tzw. stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (fixed establishment), a tym samym obowiązek podatkowy.

Samozatrudniony = przedsiębiorca z VAT w Polsce?

Organ podatkowy zwrócił uwagę, że o opodatkowaniu decydują rzeczywiste warunki prowadzenia działalności. Jeżeli usługi są świadczone z Polski – nawet zdalnie – i wykorzystują krajową infrastrukturę, fiskus może uznać, że przedsiębiorca posiada w Polsce centrum operacyjne. W konsekwencji musi on rozliczać VAT zgodnie z polskimi przepisami.

Nowa interpretacja – nowe ryzyko dla freelancerów

Ta interpretacja pokazuje, że samozatrudnieni działający zdalnie z Polski, mimo formalnej rejestracji za granicą, nie mogą czuć się bezpiecznie. Fiskus konsekwentnie analizuje realne miejsce świadczenia usług i może uznać, że podlegają one polskiemu VAT. Dla wielu freelancerów i konsultantów to sygnał, by dokładnie przeanalizować, gdzie faktycznie prowadzą działalność.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
2. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.