SN wydał wyrok w sprawie podziału środków z transferu Jakuba Modera, kierując sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd apelacyjny. Kluczowe jest ustalenie, czy umowy dotyczyły sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa, co wpływa na prawa do części pieniędzy z transferu.
Wczoraj Sąd Najwyższy wydał ważny wyrok w sprawie dotyczącej podziału środków z transferu Jakuba Modera do angielskiego klubu Brighton & Hove Albion. Choć pieniądze zostały wypłacone Lechowi Poznań, to zgodnie z umową część z nich miała trafić również do klubu, w którym piłkarz rozpoczynał swoją karierę – Warty Poznań. Problem polega na tym, że Warta Poznań na przestrzeni lat przeszła reorganizację, w wyniku której powstały dwa podmioty: Klub Sportowy Warta Poznań (stowarzyszenie) i Warta Poznań SA (spółka akcyjna).
Spór dotyczył tego, który z tych podmiotów jest uprawniony do części pieniędzy z transferu. Wcześniejsze orzeczenia sądów różnie rozstrzygały tę kwestię – najpierw wygrał Klub Sportowy, potem Warta SA. Ostatecznie Sąd Najwyższy nakazał ponowne rozpatrzenie sprawy przez sąd apelacyjny.
Kluczowym problemem jest ustalenie, czy podpisane umowy faktycznie dotyczyły sprzedaży „zorganizowanej części przedsiębiorstwa” zgodnie z art. 551 Kodeksu cywilnego. Umowy opiewały na sprzedaż tylko części drużyn piłkarskich, co według Sądu Najwyższego może oznaczać, że nie doszło do przeniesienia całej zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a jedynie do zbycia wybranych składników majątku.
Sąd podkreślił również, że niezbędne jest dokładne ustalenie, czy sekcja piłkarska KS Warta funkcjonowała jako przedsiębiorstwo w rozumieniu prawa. Jeśli tak nie było, umowy mogą być nieważne lub pozorne, co wymaga dokładnej analizy skutków prawnych.
Wyrok Sądu Najwyższego pokazuje, jak skomplikowane mogą być kwestie prawne dotyczące struktury klubów sportowych i rozliczeń transferowych. Sprawa wraca do sądu apelacyjnego, który będzie musiał szczegółowo zbadać status prawny umów oraz charakter prowadzonej działalności piłkarskiej.
Wyrok Sądu Najwyższego z 08.10.2025 r., o sygn. akt II CSKP 1224/24.
