Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że fakt, iż szkolenia nie są prowadzone „w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach” ani mają charakteru komercyjnego, nie wyklucza prawa do zwolnienia z VAT. Sąd uznał, że polski przepis (art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT) jest niezgodny z prawem unijnym, ponieważ wprowadza warunek, którego nie przewiduje dyrektywa VAT.

Sprawa dotyczyła spółki organizującej szkolenia zawodowe dla logopedów. Kursy podnosiły kwalifikacje uczestników i miały bezpośredni związek z wykonywanym zawodem. Spółka, mimo że działała komercyjnie i nie była jednostką objętą systemem oświaty, uznała, że jej usługi spełniają przesłanki zwolnienia wynikające z art. 132 ust. 1 lit. i dyrektywy VAT.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił zwolnienia, twierdząc, że spółka nie prowadzi szkoleń w przewidzianych prawem formach i nie jest instytucją o celach uznanych przez państwo za podobne do publicznych.

WSA w Lublinie (I SA/Lu 139/22) oraz NSA uznały, że komercyjny charakter działalności nie pozbawia prawa do zwolnienia z VAT. Sąd podkreślił, że przy ocenie należy badać, czy szkolenia faktycznie służą kształceniu lub przekwalifikowaniu zawodowemu, a nie status instytucji czy źródło finansowania.

NSA wskazał, że unijne zwolnienie obejmuje również podmioty prywatne realizujące cele edukacyjne podobne do instytucji publicznych, nawet jeśli prowadzą działalność odpłatną.

Wyrok potwierdza utrwaloną linię orzeczniczą NSA (m.in. z 11.06.2019 r., 28.05.2025 r. i 5.09.2025 r.), zgodnie z którą krajowy przepis o zwolnieniu z VAT dla usług edukacyjnych należy interpretować w zgodzie z prawem unijnym.

Wyrok NSA z 3 października 2025 r., sygn. I FSK 1371/22