Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że sprzedaż form do produkcji opakowań i dostawa wyrobów gotowych (takich jak butelki czy zakrętki) to dwa niezależne świadczenia, które powinny być rozliczane osobno i dokumentowane odrębnymi fakturami.

Sprawa dotyczyła producenta opakowań, który dostarczał swoim kontrahentom towary wykonane przy użyciu specjalistycznych form. Koszt form był rozliczany stopniowo – poprzez doliczanie odpowiednich kwot do ceny sprzedawanych produktów. Po osiągnięciu ustalonego progu sprzedaży, prawo własności do form przechodziło na kontrahenta. Spółka twierdziła, że sprzedaż form jest jedynie elementem pomocniczym i nie wymaga wystawiania osobnej faktury (chyba że kontrahent zdecyduje się na wcześniejszy wykup).

Zarówno Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, jak i sądy (WSA we Wrocławiu i NSA) nie podzieliły tego stanowiska. Uznały, że formy mogą być przedmiotem samodzielnej dostawy, a ich sprzedaż nie jest „sztucznie” wydzielona z całości transakcji. Tym samym każde świadczenie – zarówno dostawa wyrobów, jak i form – powinno być odrębnie opodatkowane i udokumentowane.

NSA potwierdził także, że jeśli kontrahent nie odbierze umówionej liczby wyrobów w określonym czasie, dodatkowa dopłata stanowi zapłatę za formy, a nie za ostatnią partię towaru. Jak zaznaczył sędzia Hieronim Sęk, między dostawą form a wyrobów gotowych nie występuje tak ścisły związek, by mówić o jednym kompleksowym świadczeniu.

Wyrok NSA z 26 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1233/22