Czy dietetyk może korzystać ze zwolnienia z VAT jako podmiot świadczący usługi opieki medycznej? W sprawie absolwenta studiów podyplomowych z dietetyki organy podatkowe próbowały przerzucić odpowiedzialność za interpretację przepisów na… podatnika. Zarówno WSA, jak i NSA jasno wskazały – to fiskus musi ocenić, czy dana działalność mieści się w ramach zawodu medycznego.
Kwestia opodatkowania usług dietetycznych od lat budzi wiele wątpliwości, zwłaszcza po stronie osób, które ukończyły studia kierunkowe, ale wykonują zawód nieuregulowany ustawowo. Kolejny przykład takiego sporu dotyczył absolwenta studiów podyplomowych z dietetyki, który zamierzał świadczyć indywidualne porady żywieniowe, obejmujące wywiad dietetyczny i – w razie potrzeby – przygotowanie jadłospisu. Podatnik wskazywał, że wiedza zdobyta podczas nauki oraz trwające studia lekarskie dają mu podstawę do uznania, że jego działalność powinna korzystać ze zwolnienia od VAT.
Podstawą jego stanowiska był art. 43 ust. 1 pkt 19 lit. c ustawy o VAT, który przewiduje zwolnienie dla usług opieki medycznej świadczonych w ramach zawodów medycznych. Kluczowa w tej sprawie była również definicja zawodu medycznego z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej. Mężczyzna przekonywał, że charakter świadczonych przez niego usług – mających na celu poprawę zdrowia pacjenta – odpowiada celom opieki medycznej wymaganym przez ustawodawcę.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił jednak zajęcia stanowiska. Uzasadniał, że nie posiada kompetencji, by oceniać, czy podatnik wykonuje zawód medyczny, a ponieważ zawód dietetyka nie został wprost uregulowany, organ nie może przesądzać o możliwości korzystania ze zwolnienia z VAT. W praktyce przerzucono więc ciężar interpretacji przepisów na podatnika – co spotkało się z jego sprzeciwem.
Sprawa trafiła na wokandę, a stanowisko fiskusa odrzuciły zarówno WSA w Gliwicach, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. WSA (sygn. I SA/Gl 586/22) podkreślił, że organ interpretacyjny nie może uchylać się od analizy przepisów spoza prawa podatkowego, jeśli są one elementem normy podatkowej – a tak jest w przypadku oceny, czy usługa ma charakter medyczny. Sąd wskazał wprost: KIS ma obowiązek dokonać wykładni, nawet jeśli dotyczy ona regulacji „pozapodatkowych”.
Jeszcze mocniej wypowiedział się NSA (wyrok z 7 listopada 2025 r., sygn. I FSK 1672/22). Istotą interpretacji indywidualnych jest rozwiewanie wątpliwości podatników, a nie ich pogłębianie. Gdyby podatnik sam miał ustalać, czy wykonuje zawód medyczny, procedura interpretacyjna straciłaby sens. Dlatego – jak podkreślił – organ interpretacyjny „może, a nawet powinien” sięgać po wykładnię przepisów z innych ustaw, jeśli są one konieczne do oceny podatkowych skutków danej działalności.
Wyrok NSA wzmacnia więc ochronę podatników korzystających z procedury interpretacyjnej i potwierdza obowiązek fiskusa do pełnej, kompleksowej analizy prawa.
Źródła:
- Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
- Ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej.
- Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2025 r., sygn. akt I FSK 1672/22.
