Pracodawca zapewnia pracownikowi mieszkanie, bilety lotnicze i transport lokalny? Takie świadczenia mogą stanowić opodatkowany przychód ze stosunku pracy – nawet jeśli są związane z delegowaniem za granicę.
W przypadku pracownika zatrudnionego w Norwegii, który posiada miejsce zamieszkania w Polsce i otrzymuje od zagranicznego pracodawcy świadczenia w postaci zakwaterowania, lotów, przejazdów lokalnych czy zwrotu kosztów dojazdu do lotniska – powstaje pytanie, czy wartość tych świadczeń stanowi przychód podlegający opodatkowaniu w Polsce.
Na gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1, za przychód ze stosunku pracy uznaje się nie tylko wynagrodzenie pieniężne, ale również tzw. „inne nieodpłatne świadczenia”. Choć ustawa nie definiuje tego pojęcia, jego znaczenie zostało ukształtowane przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. uchwała z dnia 24 maja 2010 r., o sygn. akt II FPS 1/10) oraz Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 8 lipca 2014 r., o sygn. akt K 7/13).
W świetle tych orzeczeń, nieodpłatne świadczenia to wszystkie sytuacje, w których pracownik uzyskuje korzyść majątkową, kosztem innego podmiotu, bez ponoszenia ekwiwalentu. Warunkiem uznania świadczenia za przychód jest, aby było ono:
- dobrowolnie przyjęte przez pracownika;
- spełnione w jego interesie (a nie wyłącznie pracodawcy);
- wymierne i możliwe do przypisania konkretnej osobie.
Jeśli pracodawca zapewnia zakwaterowanie, transport (loty, przejazdy, parking), a pracownik wyraża zgodę na korzystanie z tych świadczeń i uzyskuje dzięki nim realną korzyść – np. oszczędza wydatki, które w innym przypadku musiałby ponieść samodzielnie – wówczas wartość tych świadczeń stanowi dla niego przychód podlegający opodatkowaniu.
Wyjątkiem jest art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, który przewiduje zwolnienie z opodatkowania wartości świadczeń z tytułu zakwaterowania – do kwoty 500 zł miesięcznie, pod warunkiem że pracownik mieszka poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy i nie korzysta z podwyższonych kosztów uzyskania przychodów.
Dodatkowo, art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż wolna od podatku dochodowego jest część przychodów osób, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących w związku z tym pobytem przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stos unku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku służbowym, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczym stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30% diety określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju. Innymi słowy wskazany przepis przewiduje zwolnienie z opodatkowania 30% diety za każdy dzień czasowego pobytu za granicą, w przypadku uzyskiwania dochodów ze stosunku pracy.
Podsumowując, świadczenia takie jak: loty, noclegi, przejazdy komunikacją miejską, zwrot kosztów dojazdu do lotniska czy parkingu – co do zasady – stanowią opodatkowany przychód pracownika. Ich wartość należy wykazać w rocznym zeznaniu podatkowym w Polsce, z uwzględnieniem dostępnych zwolnień i limitów. Ostateczna kwalifikacja zależy od konkretnego stanu faktycznego, w tym miejsca zamieszkania, długości pobytu za granicą i charakteru stosunku pracy.
Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 11.09.2025 r., o sygn. akt 0112-KDIL2-1.4011.574.2025.4.TR.
