Dyrektor KIS uznał, że Spółka nie może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zapłatę zryczałtowanego podatku dochodowego od nagród w teleturnieju wypłacanych uczestnikom. Organ wskazał, że tego typu wydatek ma charakter reprezentacyjny.

Organizator teleturnieju, planujący przyznawać zwycięzcom nagrody rzeczowe i pieniężne, rozważał ujęcie w kosztach uzyskania przychodów dodatkowej nagrody pieniężnej, która byłaby potrącana i przeznaczona na zapłatę 10% zryczałtowanego podatku dochodowego należnego od nagrody (zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych). Spółka uzasadniała ten wydatek względami organizacyjnymi i wizerunkowymi, mającymi ułatwić odbiór nagrody przez uczestników i zwiększyć atrakcyjność programu.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 19 września 2025 r., o sygn. akt 0114-KDIP2-2.4010.382.2025.2.ASK uznał jednak, że wydatek ten nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepis ten wymaga, aby wydatek:

1. był poniesiony w celu osiągnięcia przychodu, jego zachowania lub zabezpieczenia;
2. oraz nie był ujęty w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów (art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych).

Organ wskazał, że zapłata podatku za uczestnika nie spełnia tych warunków. Nie istnieje bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy tym wydatkiem a przychodami spółki – wręcz przeciwnie, jest to wydatek obciążający majątek spółki bez realnego wpływu na przychody. Co więcej, poniesienie takiego kosztu nosi znamiona reprezentacji, ponieważ ma na celu budowanie pozytywnego wizerunku firmy i eliminację ryzyk wizerunkowych. A wydatki reprezentacyjne, w tym także te o charakterze promocyjnym, są zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych wyłączone z kosztów podatkowych.

Podkreślono również, że to podatnik – a nie organ – musi wykazać związek wydatku z przychodem, a działania marketingowe nie mogą automatycznie przesądzać o możliwości zaliczenia wydatku do kosztów. W konsekwencji, mimo że spółka może dobrowolnie przyjąć na siebie ciężar podatku należnego od uczestników, nie może potraktować takiej płatności jako kosztu uzyskania przychodu dla celów CIT.

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19.09.2025 r., o sygn. akt 0114-KDIP2-2.4010.382.2025.2.ASK.