Czy wydatki na odzież, fryzjera i restauracje mogą być kosztem w działalności influencerskiej? Wydatki ponoszone w związku z prowadzeniem kont na social mediach nie zawsze mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu. Kluczowe jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem a celem działalności gospodarczej.

W świetle interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (0114-KDIP3-1.4011.605.2025.2.AC), wydatki ponoszone na potrzeby prowadzenia kont w mediach społecznościowych, takie jak zakup odzieży, wizyty u fryzjera, barbera, kosmetyki czy posiłki w restauracjach, nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, jeśli nie pozostają w bezpośrednim i mierzalnym związku z aktualnie prowadzoną działalnością gospodarczą.

Organ podatkowy podkreślił, że podstawowym warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest jego związek przyczynowo-skutkowy z osiąganym przychodem oraz fakt, że nie znajduje się on w katalogu kosztów wyłączonych z rozliczenia, o którym mowa w art. 23 ustawy o PIT. Co więcej, wydatek musi być racjonalny, celowy i należycie udokumentowany.

W analizowanej sprawie wnioskodawca prowadził jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie konsultacji i analiz dokumentacji technicznej, a równolegle rozwijał działalność w mediach społecznościowych, mając nadzieję na przyszłą monetyzację poprzez współprace z markami. Ponieważ jednak w momencie składania wniosku nie uzyskiwał jeszcze żadnych przychodów z tej aktywności, organy podatkowe uznały, że prowadzenie kont w mediach społecznościowych nie stanowi odrębnego źródła przychodu.

Dodatkowo wskazano, że wydatki takie jak odzież, fryzjer czy restauracje mają charakter osobisty, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane w ramach działalności promocyjnej. Co do zasady, takie potrzeby występują u każdego człowieka, niezależnie od prowadzonej działalności gospodarczej, dlatego nie mogą być uznane za poniesione wyłącznie w celu osiągnięcia przychodów.

Interpretacja wyraźnie pokazuje, że budowanie marki osobistej w social mediach, o ile nie generuje jeszcze przychodów, nie daje podstaw do ujęcia kosztów ubocznych jako podatkowych. Dopiero w momencie, gdy pojawią się rzeczywiste przychody z tej aktywności (np. płatne współprace, reklamy), możliwe będzie rozważenie zaliczenia części wydatków do kosztów — pod warunkiem wykazania ich związku z konkretną usługą.

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 25.08.2025 r., o sygn. akt 0114-KDIP3-1.4011.605.2025.2.AC.