Twoja spółka płaci za doradztwo, licencje albo finansowanie od zagranicznego podmiotu powiązanego? Uważaj – to może być przerzucony dochód, a tym samym podlegać dodatkowemu opodatkowaniu! Wskazujemy, na co zwracać szczególną uwagę przy takich kosztach.

Przerzucony dochód to koszt zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, poniesiony na rzecz zagranicznego podmiotu powiązanego, który spełnia określone warunki (wskazane w art. 24aa ust. 2 i 3 ustawy o CIT) – m.in. dotyczy usług niematerialnych, opłat licencyjnych lub finansowania dłużnego, przekracza 3% kosztów podatnika i wiąże się z transferem dochodu do krajów o niskim opodatkowaniu.

Zgodnie z art. 24aa ust. 3 ustawy o CIT, podatkiem od tzw. przerzuconych dochodów mogą zostać objęte określone kategorie kosztów ponoszone przez polskie spółki na rzecz podmiotów powiązanych za granicą. Wyróżnia się pięć głównych grup kosztów, które mogą zostać uznane za objęte tą regulacją:

I. Usługi niematerialne. – Do tej kategorii zalicza się m.in. koszty usług doradczych, badania rynku, reklamowych, zarządczych, przetwarzania danych, ubezpieczeń czy gwarancji. Kluczowe jest ustalenie, czy dana usługa w istocie odpowiada charakterowi wskazanych świadczeń – zarówno na podstawie treści umowy, jak i realnie wykonywanych czynności. Pomocniczo można odwołać się do klasyfikacji GUS czy wcześniejszego orzecznictwa, np. dotyczącego uchylonego art. 15e ustawy o CIT.

II. Opłaty za korzystanie z praw własności intelektualnej. – Obejmują należności za używanie licencji, praw autorskich, patentów, znaków towarowych czy know-how, pod warunkiem że nie dochodzi do przeniesienia ich własności. Szczególne znaczenie mają tu licencje „end user”, czyli te przeznaczone wyłącznie do użytkowania, bez możliwości ich modyfikacji czy dalszego rozpowszechniania.

III. Przeniesienie ryzyka niewypłacalności dłużnika. – Dotyczy to kosztów związanych z umowami i instrumentami finansowymi (np. swapami ryzyka kredytowego – CDS), które zabezpieczają przed ryzykiem niewypłacalności pożyczkobiorcy. Przepis ten obejmuje wyłącznie sytuacje, w których pożyczki nie zostały udzielone przez banki ani SKOK-i.

IV. Koszty finansowania dłużnego. – Chodzi m.in. o odsetki, prowizje, premie, opłaty za opóźnienia, koszty leasingu czy instrumentów pochodnych, jeżeli związane są z uzyskaniem lub korzystaniem z kapitału. W razie wątpliwości można odwołać się do definicji zawartych w art. 15c ustawy CIT.

V. Opłaty za przeniesienie funkcji, aktywów lub ryzyk (tzw. exit fee). – Są to wynagrodzenia związane z restrukturyzacją w ramach grup kapitałowych, np. przeniesieniem produkcji lub działu R&D do spółki w innym kraju. Nie dotyczy to jednak zwykłych transakcji handlowych, jeśli nie wiążą się z przeniesieniem funkcji czy wartości w rozumieniu przepisów o cenach transferowych.

Reasumując, w praktyce przedsiębiorcy powinni szczegółowo analizować strukturę kosztów i powiązań transgranicznych, aby ocenić, czy ponoszone wydatki nie kwalifikują się jako przerzucone dochody. W przeciwnym razie może to skutkować obowiązkiem zapłaty dodatkowego podatku w wysokości 19%.

Objaśnienia podatkowe z 09.09.2025 r. dot. podatku od przerzuconych dochodów.

Ustawa z dnia 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.