Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że kary umowne za opóźnienia w wykonaniu usług lub dostaw mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów – pod warunkiem, że opóźnienie nie wynika z winy podatnika i wydatek spełnia ogólne kryteria z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. To kolejny korzystny dla przedsiębiorców wyrok w tej kwestii.

Deweloper, który z powodu opóźnień wykonawcy nie oddał inwestycji w terminie, zapłacił klientom kary umowne i chciał zaliczyć je do kosztów podatkowych. Fiskus uznał, że jest to niemożliwe, ponieważ art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT wyłącza z kosztów wszelkie kary i odszkodowania za niewykonanie umowy – niezależnie od przyczyny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, a następnie NSA (sygn. II FSK 1655/24) nie zgodziły się z tą interpretacją. Wskazały, że przepis ten należy stosować ściśle – dotyczy on jedynie kar za wady towarów, robót lub usług, a nie za opóźnienia niezawinione przez podatnika.

Sąd kasacyjny podkreślił, że jeśli kara ma związek z działalnością gospodarczą i służy zabezpieczeniu źródła przychodów, może być kosztem uzyskania przychodu.

NSA już wcześniej prezentował podobne stanowisko (m.in. w wyrokach z 23 listopada 2022 r., 19 grudnia 2024 r. i 6 maja 2025 r.), potwierdzając, że art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT jest wyjątkiem i powinien być interpretowany wąsko.

Wyrok NSA z 9 października 2025 r., sygn. II FSK 1655/24