Spór o to, czy zapewnienie rezerwowego zasilania gazem jest jednym świadczeniem kompleksowym, czy zbiorem kilku odrębnych usług, trafił aż do NSA. Ostatecznie Sąd uznał, że sztuczne rozdzielanie czynności wykonywanych przez spółkę nie oddaje ekonomicznego sensu transakcji. Wyrok otwiera drogę do korzystniejszego rozliczania podobnych usług i ogranicza fiskusowi pole manewru.

Zapewnienie tymczasowego zasilania gazem ziemnym – zwłaszcza w sytuacjach awarii lub remontów sieci – to usługa, która z natury wymaga jednoczesnego działania sprzętu, wykwalifikowanego personelu, transportu paliwa oraz ewentualnej jego dostawy. Spółka świadcząca takie usługi wskazywała, że jej kontrahenci potrzebują jednego kompletnego rozwiązania, a nie odrębnych czynności, które nie mają samodzielnej wartości użytkowej. W jej ocenie świadczenie ma charakter kompleksowy, a jego istotą jest utrzymanie gotowości do zasilania i faktyczne jego wykonanie – jeśli zajdzie taka potrzeba.

Inaczej sprawę ocenił dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. Uznał, że gotowość do zasilania stanowi usługę, natomiast dostawa gazu – już odrębną dostawę towaru w rozumieniu przepisów o VAT. Wskazał przy tym na dwa elementy: ryczałtowe rozliczenie części usługowej oraz rozliczanie gazu według faktycznego zużycia. Zdaniem fiskusa takie rozdzielenie oznacza, że świadczenia nie mogą być traktowane łącznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (sygn. I SA/Po 1048/21) nie podzielił stanowiska organu. Sąd stwierdził, że wszystkie czynności wykonywane przez spółkę tworzą jedną nierozerwalną usługę, której celem jest zapewnienie rezerwowego zasilania. Klient nie nabywa bowiem personelu, sprzętu czy transportu gazu oddzielnie – rzeczywistą wartością jest pewność dostarczenia paliwa w określonym czasie i miejscu. WSA wskazał również, że transport i dostawa mają charakter poboczny, bo służą realizacji głównego świadczenia.

To stanowisko potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny. Wskazał, że fiskus błędnie rozdzielił czynności wbrew ich ekonomicznej istocie. Sam fakt wykazania poszczególnych elementów na fakturze lub stosowania odrębnych metod kalkulacji wynagrodzenia nie oznacza, że podatnik świadczy kilka usług. Przepisy nie zakazują bowiem wykazywania jednego świadczenia kompleksowego w kilku pozycjach dokumentu księgowego.

Wyrok NSA wpisuje się w utrwaloną linię orzeczniczą, zgodnie z którą o charakterze danej czynności decyduje jej funkcja gospodarcza, a nie sposób jej fakturowania. Oznacza to, że jeśli poszczególne elementy są jedynie środkiem do wykonania świadczenia głównego, to – zgodnie z logiką i zasadą neutralności podatkowej – traktujemy je jako usługę kompleksową.

Źródła:

1. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 07.11.2025 r., o sygn. akt I FSK 1898/22.