Obecnie ukształtowała się linia orzecznicza zgodna z prawem unijnym, w świetle której delegacja pracowników za granicę (w szczególności na krótkie okresy) winna być poczytywana jako podróż służbowa, a w konsekwencji niemożliwe jest opodatkowanie wydatków, stanowiących jednocześnie część ich wynagrodzenia.

Nie przeszkadza to jednak organom skarbowym uznawać, że bezpłatny transport i zakwaterowanie pracownika stanowi jego przychód, a w konsekwencji powstaje obowiązek podatkowy. Zdarza się, że pogląd ten jest potwierdzany także przez sądy administracyjne.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że wskazana na początku artykułu reguła wynika bezpośrednio z aktów prawa unijnego, które w przypadku kolizji z prawem krajowym ma pierwszeństwo – zatem niezależnie od regulacji polskiego ustawodawcy, otrzymywane i wskazane powyżej należności nie mogą zostać uznane za przychód pracownika, a tym samym nie ma obowiązku ich opodatkowania.