Skip to main content Skip to search

Aktualności

Zlecenia od spółki córki podlegają składkom ZUS

Funkcjonowanie w ramach grup kapitałowych nabiera w ostatnich latach w Polsce na popularności. Motywy tworzenia różnych konstrukcji kapitałowych i wzajemnych powiązań są zróżnicowane. Jedną z ważniejszych przyczyn są względy podatkowe. Dość często działanie spółek w grupie skutkuje rozpoczęciem współpracy między poszczególnymi członkami takiej grupy kapitałowej. Prędzej czy później, może to  spowodować problemy związane z oskładkowaniem umów, które w normalnych okolicznościach takim składkom nie podlegają. Może się bowiem zdarzyć, że w przypadku osób wykonujących umowy cywilnoprawne na rzecz różnych podmiotów w grupie, ZUS stwierdzi konieczność zastosowania art. 8 ust. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Zawarcie umowy cywilnoprawnej z pracownikiem jednej ze spółek przez inną (inne) spółkę to dość powszechne rozwiązanie. Jeżeli osoba pozostająca w stosunku pracy zawiera umowę zlecenia z innym podmiotem, jej wynagrodzenie z tego tytułu nie podlega ubezpieczeniom społecznym, a jedynie ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Takie konstrukcje są jednak często podważane przez ZUS, w przypadku pracownika wykonującego umowę cywilnoprawną zawartą ze spółką
należącą do grupy kapitałowej, w skład której wchodzi jej pracodawca. a takiej podstawie ZUS dokona wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne u pracodawcy. Organ rentowy stoi na stanowisku, że taka osoba zatrudnionej na podstawie umowy cywilnoprawnej jest pracownikiem, tj. konstrukcję, o której mowa w art. 8 ust. 2a ustawy systemowej. Zgodnie z przywołaną konstrukcją, za pracownika uważa się również osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której
zgodnie z kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo umowy o dzieło. Podstawą uznania takiej osoby za pracownika jest zawarcie takiej umowy z pracodawcą, z którym pracownik pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy.

Orzecznictwie sądowym i doktryna konsekwentnie potwierdza, że zarówno pojęcie pracownika, jak i pracodawcy należy definiować zgodnie z odpowiednio art. 2 i art. 3 kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem, pracodawcą zatem jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Wszelkie wątpliwości w przedmiotowej sprawie zostały rozstrzygnięte uchwałą Sądu Najwyższego z 16 czerwca 2016 r., (sygn. akt III UZP 6/16). Sąd jednoznacznie w swojej uchwale wskazał, że
spółka kapitałowa wchodząca w skład holdingowej struktury organizacyjnej spółek handlowych, a nie ta struktura (holding, grupa
kapitałowa), jest pracodawcą, o którym mowa w art. 8 ust. 2a ustawy systemowej. Oznacza to, że w razie uznania przez sąd, iż czynności
wykonywane przez osoby realizujące umowy cywilnoprawne zawarte ze spółką należącą do grupy kapitałowej, do której należy pracodawca, wykonywane były na rzecz pracodawcy, to wyłącznie spółka, na rzecz której ta praca była wykonywana – a nie grupa kapitałowa – poniesie konsekwencje składkowe na podstawie art. 8 ust. 2a.

Czytaj więcej

Faktura uproszczona wyklucza zbiorczą, ale są odstępstwa.

Jak wskazał w interpretacji indywidualnej dyrektor Krajowej Infolinii Skarbowej (KIS) z 20 listopada 2020 r., (sygn. 0112-KDIL3.4012.591.2020.2.MS), kto wydaje paragony z NIP nabywcy na kwotę nieprzekraczającą 450 zł, musi odmówić wystawienia faktury zbiorczej. W przeciwnym razie zapłaci VAT dwa razy.

Dyrektor KIS zauważył, że paragon z NIP nabywcy wystawiony na kwotę do 450 zł stanowi fakturę uproszczoną. Faktura taka jest traktowana na równi ze zwykłą fakturą. Oznacza to, że faktura zbiorcza nie może dokumentować sprzedaży, która została już zewidencjonowana w sposób fakturowy. Dyrektor KIS wskazał, że zgodnie z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT każdy, kto wystawia fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązany do jego zapłaty. Oznacza to, że wystawienie faktury zbiorczej do faktur uproszczonych rodziłoby u sprzedawcy ryzyko zapłaty podwójnego VAT, bowiem wystawiłby on dwie faktury dokumentujące tę samą transakcję. Organ wyjaśnił, że faktury zbiorcze można wystawiać jedynie do paragonów fiskalnych dokumentujących sprzedaż powyżej 450 zł brutto (100 euro), zawierających numer NIP nabywcy. Bowiem tylko takie paragony fiskalne nie są fakturą.

W przedmiotowej sprawie dyrektor KIS dopuścił jednak inne rozwiązanie. Należy zwrócić uwagę na specyfikę działalności spółki występującej o interpretację. Spółka świadczy usługi przewozu i dokonuje sprzedaży na rzecz gminy, ale drukuje bilety dla poszczególnych uczniów. W tym wypadku wydruki z drukarki fiskalnej są równocześnie imiennymi biletami miesięcznymi. W związku z tym spółka ma możliwość wystawiania paragonów jako biletów miesięcznych, na uczniów bez NIP nabywcy (czyli gminy). Traktując paragon jako bilet miesięczny, spółka będzie mogła wystawić fakturę zbiorczą z NIP nabywcy do biletów miesięcznych wystawionych bez NIP. Nie będzie się to wiązać z koniecznością zapłaty podwójnego VAT.

Czytaj więcej

Nie każdy twórca skorzysta z 50% kosztu uzyskania przychodu.

Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, aby uzyskać podwyższony koszt uzyskania przychodu (KUP) nie wystarczy być twórcą utworu. W ocenie sądu konieczne jest, aby w umowie o pracę znalazł się zapis o przeniesieniu praw autorskich z pracownika na pracodawcę po realizacji dzieła. Bez przedmiotowego zapisu w umowie, nabycie prawa autorskiego do utworu ma charakter pierwotny tzn. pracodawca nabywa takie prawo w momencie powstania utworu i nie ma mowy o przeniesieniu własności po wykonaniu dzieła, tak więc w ww. sytuacji zastosowania nie będzie miał ar. 22 ust. 9 pkt. 3 ustawy o PIT.

Stanowisko to zostało przedstawione w wyroku WSA w Warszawie z 9 września 2020 r. (sygn. akt III SA/WA 2785/19) i jest potwierdzeniem wcześniejszego stanowiska dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (sygn. 0114-KDIP3-2.4011.426.2019.2.MZ). Sędzia w wyroku orzekł, iż 50% koszty uzyskania przychodu wynikają z rozporządzenia przez twórcę prawami autorskimi lub do korzystania z nich, natomiast jeśli takie prawo przysługuje pracodawcy z chwilą, kiedy powstał utwór, to twórca nie ma prawa do skorzystania z podwyższonego KUP. Wyrok nie jest prawomocny.

Czytaj więcej

Ryczałt przy dropshippingu

Jak wynika z interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 czerwca 2020 r. ( 0112-KDIL2-2.4011.366.2020.2.KP), nie ma przeszkód aby dochody z działalności dropshipping opodatkowywać ryczałtem ewidencjonowanym.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych lub przedsiębiorstw w spadku z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 7a ust. 4 lub art. 14 ustawy o podatku dochodowym, z zastrzeżeniem ust. 1e i 1f, w tym również gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych, spółki cywilnej osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej „spółką”.

W ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne przewidziane zostały  wyłączenia z tej formy opodatkowania, o czym stanowi art. 8 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z nim, opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, nie stosuje się do podatników osiągających w całości lub części przychody ze świadczenia usług wymienionych w załączniku Nr 2 do ustawy, tj. „Wykaz usług, których świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, oznaczonych według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług”. W załączniku tym wymieniono usługi, których świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, podano jednocześnie oznaczenie tych usług według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług.

Możliwość opłacania oraz wysokość stawki ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych uzyskanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą zależy wyłącznie od faktycznego rodzaju świadczonych w ramach tej działalności usług. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne: użyte w ustawie określenie „działalność usługowa” oznacza pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem są czynności zaliczone do usług zgodnie z Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1293 i 1435 oraz z 2009 r. poz. 256 i 1753) wydanym na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1068 oraz z 2017 r. poz. 60), z zastrzeżeniem pkt 2 i 3. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, działalność usługowa w zakresie handlu to sprzedaż, w stanie nieprzetworzonym, nabytych uprzednio produktów (wyrobów) i towarów, w tym również takich, które zostały przez sprzedawcę zapakowane lub rozważone do mniejszych opakowań albo rozlane do butelek, puszek lub mniejszych pojemników. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 lit. a cytowanej ustawy, „towary handlowe to towary (wyroby) zakupione w celu dalszej odsprzedaży, w stanie nieprzetworzonym”.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca od września 2019 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w której jako formę opodatkowania wybrał ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Działalność Wnioskodawcy polega na sprzedaży internetowej wcześniej zakupionych towarów. Wnioskodawca sprzedaje towary na allegro oraz we własnym sklepie internetowym. Wnioskodawca planuje rozszerzyć działalność o model sprzedaży Dropshipping, ale jako sprzedaż we własnym imieniu i na własny rachunek. Sprzedaż ta będzie polegała na tym, że klient kupi od Wnioskodawcy przedmiot, wpłaci za niego pieniądze. Następnie Wnioskodawca kupi ten przedmiot w hurtowni, zrobi przelew za ten przedmiot dla hurtowni, a następnie poda adres klienta i hurtownia wyśle zakupiony przedmiot bezpośrednio do klienta. Działalność internetowa i oparta na modelu Dropshipping na własny rachunek będzie dotyczyła PKWiU, 47.00.65 jako „Sprzedaż detaliczna sprzętu sportowego”, 47.00.66 jako „Sprzedaż detaliczna sprzętu turystycznego” oraz 47.00.67 jako „Sprzedaż detaliczna gier i zabawek”.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że działalność gospodarcza Wnioskodawcy – internetowa i oparta na modelu Dropshipping, która będzie sklasyfikowana jak wyżej podał Wnioskodawca – spełnia definicję zawartą w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz nie została wymieniona w załączniku Nr 2 do ustawy. Tym samym Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do kontynuowania opodatkowania osiąganych przychodów, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Oznacza to, iż sprzedając w modelu Dropshippingu, czyli sprzedaż we własnym imieniu i na własny rachunek, Wnioskodawca będzie mógł nadal korzystać z formy opodatkowania ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.

Czytaj więcej

Zapłata za szkody w hotelu bez VAT

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 28 października 2020 roku (sygn. akt I FSK 1884/17), klienci płacący za zniszczenia i szkody powstałe w pokojach lub restauracji na rzecz podmiotu świadczącego te usługi, ponoszą te opłaty bez podatku VAT, albowiem są one odszkodowaniem za uszczerbek w majątku a nie usługą.

Jak wskazał również NSA, w momencie gdy nie ma beneficjenta usługi, nie można mówić o jej świadczeniu. Dochodzi bowiem do naprawienia własnego majątku, a nie majątku klientów lub świadczenia usługi. W takim przypadku zapłacona kwota nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony hotelu bądź restauracji a więc nie mamy w tej sytuacji do czynienia z transakcją ekwiwalentną czyli świadczeniem w zamian za wynagrodzenie.

Wydane orzeczenie jest kontynuacją wcześniej przyjętej linii orzeczniczej albowiem, w podobnej sprawie NSA wydał już orzeczenie w dniu 29 maja 2019 r. (sygn. akt I FSK 672/17).

Czytaj więcej

Najem mieszkania dla firmy, a koszt uzyskania przychodu

Możliwość ujęcia w koszta działalności czynszu najmu mieszkania i opłat za jego użytkowanie jest możliwe, co potwierdza dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w swoich interpretacjach m.in. z 7 października 2020 r. (sygn. 0113-KDIPT2-1-4011-697-2020-1-AP) oraz z 13 października 2020 r. (sygn. 0113-KDIPT2-1-4011-718-2020-1-MD). Trzeba natomiast pamiętać o spełnieniu kilku warunków, aby koszt nie został podważony przez Urząd Skarbowy podczas czynności sprawdzających. Każdy taki wydatek trzeba odpowiednio uzasadnić oraz udokumentować, co wskazuje Dyrektor Krajowej Izby Skarbowej w interpretacjach.

Konieczność związku najmu mieszkania w innej miejscowości niż mieszka podatnik, a wyraźnej potrzeby bycia blisko klientów jest tutaj głównym czynnikiem decydującym, iż najem mieszkania nie stanowi wydatku o charakterze osobistym, który kosztem uzyskania przychodu nie jest, tak więc zgromadzone dokumenty potwierdzające wyłącznie wysokość poniesionych kosztów z tytułu najmu mieszkania przez podatnika nie są wystarczające – niezbędne jest bowiem posiadanie dowodów świadczących o wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej usługach wymagających pobytu w miejscowości w której przedsiębiorca najmie mieszkanie, co pozwoli ustalić bezspornie związek przyczynowo-skutowy poniesionych wydatków z uzyskanymi przychodami, a ponadto potwierdzi ich racjonalność.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie wskazał jednocześnie w swoich interpretacjach jakie dowody musi posiadać podatnik w przedmiotowym temacie. Jak więc dokumentować związek przyczynowo-skutowy poniesionych wydatków z uzyskanymi przychodami? Niezbędne będzie wykazanie, iż w danej miejscowości przedsiębiorca ma klienta, lub klientów, lub spotkania z potencjalnymi klientami, dlatego ważne jest gromadzenie korespondencji e-mailowej lub telefoniczne potwierdzenie przez kontrahenta miejsca spotkań, bądź wykonywania działań, a także uzyskiwanie oświadczenia osób z którymi przedsiębiorca spotykał się w celach biznesowych. Z reguły nie trudno o takie oświadczenia w momencie, kiedy podatnik świadczy usługi na rzecz klienta, trudniej będzie zdobyć taką dokumentacje, gdy czynności sprawdzające Urzędu Skarbowego odbywają się później, gdy współpraca z kontrahentem już się zakończyła – dlatego dokumenty potwierdzające spotkania w miejscowości, gdzie znajduje się wynajmowany lokal, należy gromadzić na bieżąco.

Czytaj więcej

Najem samochodu również z limitem 150 tyś.

W 2019 roku weszły w życie zmiany podatkowe, dotyczące zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków na auto osobowe. Wprowadzone zmiany dotyczyły nie tylko zakupu pojazdu, lecz także leasingu i eksploatacji. Nowe regulacje miały na celu zrównanie wszelkich form użytkowania samochodów osobowych, bez względu na to czy byłby to zakup, leasing czy najem. Właśnie w tym celu wprowadzono obowiązujący do dziś limit 150 tys. zł. Wprowadzenie wskazanego limitu wiąże się z ujęciem w kosztach podatkowych kwoty ustalonej według takiej proporcji, w jakiej 150 tys. zł odpowiada wartości pojazdu.

Żadnych wątpliwości nie budzi fakt, że limit 150 tys. zł ma zastosowanie przy zakupie jednego auta. Przy leasingu natomiast, limit dotyczy umowy. Brak jednak jest w przepisach jednoznacznej informacji dotyczącej wynajmu, albowiem w art. q23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT oraz art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT możemy w nich znaleźć informację o zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodu opłat w wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej według takiej proporcji, w jakiej 150 tys. zł ma się do wartości auta. Bardzo ważny jest zapis który znajduje się na końcu przywołanego przepisu w którym jest mowa o wartości samochodu osobowego „będącego przedmiotem tej umowy”. Należałoby więc przyjąć, że każda umowa, to odrębny jej przedmiot, ponieważ nigdzie nie jest napisane, że auto z jednej umowy musi się różnić od pojazdu z drugiej.

Aby rozwiać wszelkie wątpliwości w tej sprawie, należy posiłkować się stanowiskiem fiskusa. Interpretacje dyrektora Krajowej Informacji
Skarbowej (KIS) z 29 listopada 2019 r. (sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.418.2019.2.MD i 0113- KDIPT2-1.4011.419.2019.3.MD, wyraźnie wskazują, że „nieuprawnionym wydaje się przyjęcie takiego rozumienia treści art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT, które pozwalałoby na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu opłat wynikających z zawieranych kolejno umów najmu krótkoterminowego
jednego i tego samego samochodu osobowego w kwocie przewyższającej limit 150 tys. zł”.

Czytaj więcej

Koszty leasingu i inne w uldze IP BOX.

Jak wskazał w interpretacji indywidualnej z 14 maja 2020 r., (sygn. 0111-KDIB1-3.4011.55.2020.2.APO) dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS), programista może uwzględnić dla celów ulgi IP Box nie tylko wydatki na sprzęt elektroniczny.

Organ skarbowy potwierdził, że tworzone samodzielnie przez programistę na terytorium Polski autorskie prawo do oprogramowania komputerowego lub jego części składowych, jest w rozumieniu art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, kwalifikowanym prawem własności intelektualnej. W ocenie dyrektora KIS, realizacja tego oprogramowania, jest zgodna z definicją działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38–40 ustawy o PIT.

Jak zaznaczył organ, poszczególne wydatki np. na leasing, paliwo czy koszty szkoleń, można uznać za koszty bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, ale w części proporcjonalnie przypisanej do przychodów ze zbycia oprogramowania.

Wyjątki, które nie są kosztem bezpośrednio związanym z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, zostały wskazane w art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT, w którym mowa o odsetkach, opłatach finansowych, kosztach związanych z nieruchomościami.

Dyrektor KIS wskazał jednocześnie na obowiązek właściwego ewidencjonowania kosztów. Zgodnie z art. 30cb ust. 1 ustawy o PIT podatnik musi wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej.

Czytaj więcej

VAT od wynajmu dla celów mieszkaniowych, zależny od celu.

Zgodnie z interpretacją dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) z 26 maja 2020 r., (sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.287.2020.1.JM), oraz z 18 maja 2020 r., (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.225.2020.1.ASY), nie będzie podatku VAT, jeżeli najemca korzysta z lokalu wyłącznie do celów mieszkaniowych, także gdy przebywają tam jego pracownicy. Inaczej jednak będzie, gdy najemca mieszkanie podnajmie.

Prezentowane interpretacje są potwierdzeniem wcześniejszego stanowiska dyrektora KIS i dotyczą sytuacji, kiedy właściciel nieruchomości mieszkalne (mieszkania), wynajmuje je na cele mieszkaniowe firmie. Taki problem nie występuje kiedy najemcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, ponieważ taki wynajem jest zwolniony z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, z podatku VAT zwolnione są usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości o charakterze mieszkalnym (lub części nieruchomości), na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

Inaczej jednak wygląda sytuacja, gdy najemcą nieruchomości jest firma. W takim przypadku wszystko jest zależne od okoliczności wynajmu. W przypadku, gdy z umowy w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że przedmiotem najmu jest nieruchomość mieszkalna i może
być wykorzystana przez najemcę wyłącznie w celach mieszkaniowych pracowników, to ma zastosowanie zwolnienie z VAT. Natomiast, gdy firma jest najemcą mieszkania ale przekazuje go w podnajem, zwolnienie z VAT nie będzie miało zastosowania, bo w takim przypadku najemca nie będzie wynajmował nieruchomości na cele mieszkaniowe, ale w celach dalszego podnajmu. Potwierdzeniem stanowiska organu jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2018 r. (sygn. akt I FSK 1182/16), w którym sąd podkreślił, że ustawodawca
nie zwolnił z opodatkowania wynajmu lub dzierżawy nieruchomości „na cele działalności gospodarczej, polegającej na wynajmie  nieruchomości wyłącznie na cele mieszkaniowe”.

Podobne stanowisko dyrektor KIS prezentował już we wcześniejszych interpretacjach, np. z 7 marca 2019 r. (0115-KDIT1-1.4012.61.2019.1.EA).

Czytaj więcej

Faktura uproszczona jednak możliwa do wymiany.

Jak wskazał dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS), w interpretacji indywidualnej z 28 maja 2020 r., (sygn. 0114-KDIP1-
-3.4012.160.2020.2.ISK), sprzedawca może wystawić zwykłą fakturę na żądanie klienta, gdy ten zwróci wystawiony wcześniej paragon
na kwotę do 450 zł z podanym numerem NIP nabywcy.

Co istotne, wcześniej fiskus prezentował zupełnie przeciwne stanowisko. W interpretacjach z 27 kwietnia 2020 r., (sygn. 0114-KDIP1- -3.4012.161.2020.1.ISK) i z 18 marca 2020 r. (sygn. 0114-KDIP1-3.4012.61.2020.1.ISK) dyrektor KIS twierdził, że podmiot który wystawił
klientowi paragon fiskalny z NIP kupującego na kwotę nieprzekraczającą 450 zł (lub 100 euro), nie powinien wystawiać już standardowej
faktury. W ocenie organu tak wystawiony paragon sam w sobie jest już fakturą, tyle że uproszczoną.

Obecne stanowisko fiskusa jest zbieżne ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2016 r. (sygn. I FSK 431/15),
w którym sąd wskazał, że paragon z NIP nabywcy nie może być traktowany jak faktura uproszczona, a więc sprzedawca powinien na żądanie
kupującego wystawić zwykłą fakturę.

W najnowszej interpretacji dyrektor KIS wskazał, że jeżeli kupujący dokona zwrotu paragonu z umieszczonym na nim swoim numerze NIP i zażąda wystawienia zwykłej faktury, to sprzedający powinien taką fakturę wystawić, a do jej kopii podpiąć zwrócony paragon. Jak wskazał organ skarbowy, paragon z NIP nabywcy dokumentujący sprzedaż na kwotę mniejszą niż 450 zł (100 euro) może być a nawet powinien
być traktowany jak faktura uproszczona, jednak nabywca ma prawo żądać faktury zwykłej, o ile kupujący zwróci mu paragon zawierający NIP tego nabywcy. Dyrektor KIS podkreślił również, że jeżeli paragon nie zawiera NIP nabywcy, to sprzedający musi w ciągu trzech miesięcy od dnia transakcji na żądanie kupującego wystawić fakturę, która jednak nie będzie jednak zawierała NIP nabywcy. Dzięki temu kupujący będzie miła prawo  udokumentować poniesiony koszt dla celów podatku dochodowego ale nie będzie mógł odliczyć VATu od takiego dokuemntu.

Czytaj więcej