Skip to main content Skip to search

Aktualności

Najem samochodu również z limitem 150 tyś.

W 2019 roku weszły w życie zmiany podatkowe, dotyczące zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków na auto osobowe. Wprowadzone zmiany dotyczyły nie tylko zakupu pojazdu, lecz także leasingu i eksploatacji. Nowe regulacje miały na celu zrównanie wszelkich form użytkowania samochodów osobowych, bez względu na to czy byłby to zakup, leasing czy najem. Właśnie w tym celu wprowadzono obowiązujący do dziś limit 150 tys. zł. Wprowadzenie wskazanego limitu wiąże się z ujęciem w kosztach podatkowych kwoty ustalonej według takiej proporcji, w jakiej 150 tys. zł odpowiada wartości pojazdu.

Żadnych wątpliwości nie budzi fakt, że limit 150 tys. zł ma zastosowanie przy zakupie jednego auta. Przy leasingu natomiast, limit dotyczy umowy. Brak jednak jest w przepisach jednoznacznej informacji dotyczącej wynajmu, albowiem w art. q23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT oraz art. 16 ust. 1 pkt 49a ustawy o CIT możemy w nich znaleźć informację o zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodu opłat w wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej według takiej proporcji, w jakiej 150 tys. zł ma się do wartości auta. Bardzo ważny jest zapis który znajduje się na końcu przywołanego przepisu w którym jest mowa o wartości samochodu osobowego „będącego przedmiotem tej umowy”. Należałoby więc przyjąć, że każda umowa, to odrębny jej przedmiot, ponieważ nigdzie nie jest napisane, że auto z jednej umowy musi się różnić od pojazdu z drugiej.

Aby rozwiać wszelkie wątpliwości w tej sprawie, należy posiłkować się stanowiskiem fiskusa. Interpretacje dyrektora Krajowej Informacji
Skarbowej (KIS) z 29 listopada 2019 r. (sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.418.2019.2.MD i 0113- KDIPT2-1.4011.419.2019.3.MD, wyraźnie wskazują, że „nieuprawnionym wydaje się przyjęcie takiego rozumienia treści art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT, które pozwalałoby na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu opłat wynikających z zawieranych kolejno umów najmu krótkoterminowego
jednego i tego samego samochodu osobowego w kwocie przewyższającej limit 150 tys. zł”.

Czytaj więcej

Koszty leasingu i inne w uldze IP BOX.

Jak wskazał w interpretacji indywidualnej z 14 maja 2020 r., (sygn. 0111-KDIB1-3.4011.55.2020.2.APO) dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS), programista może uwzględnić dla celów ulgi IP Box nie tylko wydatki na sprzęt elektroniczny.

Organ skarbowy potwierdził, że tworzone samodzielnie przez programistę na terytorium Polski autorskie prawo do oprogramowania komputerowego lub jego części składowych, jest w rozumieniu art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, kwalifikowanym prawem własności intelektualnej. W ocenie dyrektora KIS, realizacja tego oprogramowania, jest zgodna z definicją działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38–40 ustawy o PIT.

Jak zaznaczył organ, poszczególne wydatki np. na leasing, paliwo czy koszty szkoleń, można uznać za koszty bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, ale w części proporcjonalnie przypisanej do przychodów ze zbycia oprogramowania.

Wyjątki, które nie są kosztem bezpośrednio związanym z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, zostały wskazane w art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT, w którym mowa o odsetkach, opłatach finansowych, kosztach związanych z nieruchomościami.

Dyrektor KIS wskazał jednocześnie na obowiązek właściwego ewidencjonowania kosztów. Zgodnie z art. 30cb ust. 1 ustawy o PIT podatnik musi wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej.

Czytaj więcej

VAT od wynajmu dla celów mieszkaniowych, zależny od celu.

Zgodnie z interpretacją dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) z 26 maja 2020 r., (sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.287.2020.1.JM), oraz z 18 maja 2020 r., (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.225.2020.1.ASY), nie będzie podatku VAT, jeżeli najemca korzysta z lokalu wyłącznie do celów mieszkaniowych, także gdy przebywają tam jego pracownicy. Inaczej jednak będzie, gdy najemca mieszkanie podnajmie.

Prezentowane interpretacje są potwierdzeniem wcześniejszego stanowiska dyrektora KIS i dotyczą sytuacji, kiedy właściciel nieruchomości mieszkalne (mieszkania), wynajmuje je na cele mieszkaniowe firmie. Taki problem nie występuje kiedy najemcą jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, ponieważ taki wynajem jest zwolniony z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, z podatku VAT zwolnione są usługi w zakresie wynajmowania nieruchomości o charakterze mieszkalnym (lub części nieruchomości), na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

Inaczej jednak wygląda sytuacja, gdy najemcą nieruchomości jest firma. W takim przypadku wszystko jest zależne od okoliczności wynajmu. W przypadku, gdy z umowy w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że przedmiotem najmu jest nieruchomość mieszkalna i może
być wykorzystana przez najemcę wyłącznie w celach mieszkaniowych pracowników, to ma zastosowanie zwolnienie z VAT. Natomiast, gdy firma jest najemcą mieszkania ale przekazuje go w podnajem, zwolnienie z VAT nie będzie miało zastosowania, bo w takim przypadku najemca nie będzie wynajmował nieruchomości na cele mieszkaniowe, ale w celach dalszego podnajmu. Potwierdzeniem stanowiska organu jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2018 r. (sygn. akt I FSK 1182/16), w którym sąd podkreślił, że ustawodawca
nie zwolnił z opodatkowania wynajmu lub dzierżawy nieruchomości „na cele działalności gospodarczej, polegającej na wynajmie  nieruchomości wyłącznie na cele mieszkaniowe”.

Podobne stanowisko dyrektor KIS prezentował już we wcześniejszych interpretacjach, np. z 7 marca 2019 r. (0115-KDIT1-1.4012.61.2019.1.EA).

Czytaj więcej

Faktura uproszczona jednak możliwa do wymiany.

Jak wskazał dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS), w interpretacji indywidualnej z 28 maja 2020 r., (sygn. 0114-KDIP1-
-3.4012.160.2020.2.ISK), sprzedawca może wystawić zwykłą fakturę na żądanie klienta, gdy ten zwróci wystawiony wcześniej paragon
na kwotę do 450 zł z podanym numerem NIP nabywcy.

Co istotne, wcześniej fiskus prezentował zupełnie przeciwne stanowisko. W interpretacjach z 27 kwietnia 2020 r., (sygn. 0114-KDIP1- -3.4012.161.2020.1.ISK) i z 18 marca 2020 r. (sygn. 0114-KDIP1-3.4012.61.2020.1.ISK) dyrektor KIS twierdził, że podmiot który wystawił
klientowi paragon fiskalny z NIP kupującego na kwotę nieprzekraczającą 450 zł (lub 100 euro), nie powinien wystawiać już standardowej
faktury. W ocenie organu tak wystawiony paragon sam w sobie jest już fakturą, tyle że uproszczoną.

Obecne stanowisko fiskusa jest zbieżne ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2016 r. (sygn. I FSK 431/15),
w którym sąd wskazał, że paragon z NIP nabywcy nie może być traktowany jak faktura uproszczona, a więc sprzedawca powinien na żądanie
kupującego wystawić zwykłą fakturę.

W najnowszej interpretacji dyrektor KIS wskazał, że jeżeli kupujący dokona zwrotu paragonu z umieszczonym na nim swoim numerze NIP i zażąda wystawienia zwykłej faktury, to sprzedający powinien taką fakturę wystawić, a do jej kopii podpiąć zwrócony paragon. Jak wskazał organ skarbowy, paragon z NIP nabywcy dokumentujący sprzedaż na kwotę mniejszą niż 450 zł (100 euro) może być a nawet powinien
być traktowany jak faktura uproszczona, jednak nabywca ma prawo żądać faktury zwykłej, o ile kupujący zwróci mu paragon zawierający NIP tego nabywcy. Dyrektor KIS podkreślił również, że jeżeli paragon nie zawiera NIP nabywcy, to sprzedający musi w ciągu trzech miesięcy od dnia transakcji na żądanie kupującego wystawić fakturę, która jednak nie będzie jednak zawierała NIP nabywcy. Dzięki temu kupujący będzie miła prawo  udokumentować poniesiony koszt dla celów podatku dochodowego ale nie będzie mógł odliczyć VATu od takiego dokuemntu.

Czytaj więcej

Przedawniona wierzytelność wcale nie musi być przychodem.

Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z dnia 12 lutego 2020r. (sygn. akt II FSK 808/18), przedawniony dług nie jest przychodem dłużnika jeżeli wierzyciel nie stwierdził, że nie przyjmie spłaty długu po przedawnieniu.

W przedmiotowej sprawie nie został spłacony dług bankowy. Bank dokonał sprzedaży wierzytelności firmie windykacyjnej. Z uwagi na fakt, że dłużnik nie zamierzał regulować zobowiązania, wierzyciel skierował sprawę na drogę postępowania sadowego. Na etapie sądowym dłużnik podniósł zarzut przedawnienia długu na podstawie art.117 kodeksu cywilnego. W konsekwencji wierzyciel cofnął pozew a postępowanie na wniosek firmy windykacyjnej zostało umorzone. Następnie firma windykacyjna wytrawiła dłużnikowi PIT 8C. Jednak dłużnik uważał, że przedmiotowy dokument nie powinien być wystawiony albowiem w jego ocenie przedawniony dług nie jest przychodem i w związku z tym nie podlega opodatkowaniu.

Ze stanowiskiem dłużnika częściowo zgodził się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej który uznał, że wierzyciel nie może dochodzić spłaty, która przedawniła się, ale zaznaczył, że dług nadal istnieje. Zdaniem jednak organu podatkowego dłużnik uzyskał korzyść majątkową i z chwilą przedawnienia powstał przychód, który należy wykazać w PIT 36 i zapłacić podatek dochodowy.

WSA zgodził się z interpretacją Dyrektora Krajowej Informacji Podatkowej, że pomimo tego iż wierzyciel nie ma sposobu na uzyskanie wierzytelności , dług istnieje. Umorzenie może nastąpić tylko z woli wierzyciela. Przychód natomiast powstał. NSA był innego zdania i finalnie uznał, że przychód nie powstał tylko dlatego, że wierzyciel zrezygnował z dochodzenia należności albowiem nie zwolnił dłużnika z długu i nie oświadczył też, że zwalnia dłużnika ze spłaty, jeśli ten będzie chciał to dobrowolnie zapłacić.

Czytaj więcej

„Kopiesz” waluty? Wielu kosztów nie odliczysz.

Jak wynika z interpretacji indywidualnej dyrektora Krajowej Administracji Krajowej (KIS) z 15 maja 2020 r. (sygn. 0111-KDIB1-1-1.4010.116.2020.1.SG), przy samodzielnym pozyskiwaniu wirtualnych walut, podmiot nie może odliczyć od przychodu kosztów
komputerów i innych urządzeń, a także energii elektrycznej i czynszu za najem pomieszczeń.

Organ skarbowy nie podzielił zaprezentowanego we wniosku stanowiska podatnika ani zbliżonej wykładni WSA. Dyrektor KIS wskazał, że kosztami uzyskania przychodów mających związek z walutą wirtualną, są wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej. Jednocześnie wyjaśnił, że nie są więc kosztami podatkowymi koszty pośrednie, w szczególności koszty zakupu i amortyzacji komputerów i innych urządzeń, zużycia energii elektrycznej, najmu pomieszczeń, eksploatacji sieci internetowej.

Zgodnie ze stanowiskiem dyrektora KIS, spółka nie nabywa wirtualnej waluty od innego podmiotu, lecz dokonuje jej pierwotnego wydobycia,  zbliżonego do wytworzenia tzw. wykopania. Tak pozyskana waluta wirtualna nie była nigdy wcześniej przedmiotem obrotu, ponieważ nie istniała w żadnej formie. TO przesądza zdaniem dyrektora KIS, że wymienionych wydatków nie można zatem bezpośrednio powiązać z nabyciem waluty wirtualnej.

Czytaj więcej

VAT-marża – ustalenie ceny nabycia.

Jak się okazuje, wiele problemów przysparza przedsiębiorcom zrozumienie zasad obowiązujących przy procedurze VAT marży.

Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 10 września 2014 r. (sygn. IBPP4/443-265/14/BP), dokonując obliczania podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego z tytułu sprzedaży samochodu używanego, przy zastosowaniu procedury VAT marża, podatnik powinien do kwoty nabycia ująć wyłącznie wartość (cenę) zapłaconą sprzedającemu. Oznacza to, że np.  koszty zapłaconej akcyzy nie mogą być wliczane do kwoty nabycia, o której mowa w art. 120 ust4 ustawy o VAT.

Interpretacja dotyczyła podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie auto-handlu. Od samochodów kupionych na terenie Unii Europejskiej na podstawie umowy kupna płaci akcyzę na terytorium kraju. W związku z tym zapytał, czy przy sprzedaży samochodów na podstawie faktur VAT marża, za cenę nabycia należy uznać cenę, jaką płaci się za samochód przy jego zakupie wraz z akcyzą.

Organ podatkowy wyjaśnił, że w myśl art. 120 ust. 4 ustawy o VAT, w sytuacji podmiotu, który wykonujące czynności polegające na dostawie m.in. towarów używanych nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odprzedaży, podstawę opodatkowania podatkiem VAT stanowi różnica między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru (cena sprzedaży), a kwotą nabycia, pomniejszoną o kwotę podatku.

Zgodnie ze stanowiskiem organu podatkowego oraz obowiązującymi przepisami, dla potrzeb zastosowania procedury VAT marży, jako kwotę nabycia należy rozumieć wszystko, co stanowi wynagrodzenie, które pierwotny sprzedawca towaru używanego otrzymał od podatnika (pośrednika). A więc kwota nabycia to nic innego jak cena, którą podatnik zapłacił dostawcy towaru. W związku z tym, cena nabycia nie może zawierać innych należności (w tym publicznoprawnych), m.in.: podatków, opłat, jeżeli zostały one poniesione przez nabywcę towaru, ale nie zostały zapłacone dostawcy.

Natomiast w cenie sprzedaży mieszczą się wszystkie składniki wynagrodzenia uzyskanego lub do uzyskania przez podatnika (pośrednika) od nabywcy lub osoby trzeciej, wliczając w to m.in. podatki, cła, opłaty i należności oraz koszty dodatkowe, takie jak prowizja, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, którymi podatnik-pośrednik obciąża nabywcę.

Zdaniem organu podatkowego, określając więc podstawę opodatkowania (marżę) dla dostaw towarów używanych (samochodów), podatnik powinien wyliczyć różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia (zapłaconą pierwotnemu sprzedawcy), pomniejszoną o kwotę VAT. Natomiast podatek akcyzowy zapłacony przez podatnika nie stanowi należności, które otrzymuje jego dostawca, nie może być zatem elementem kwoty nabycia, o której mowa w art. 120 ust. 4 ustawy.

Czytaj więcej

Meble na indywidualne zamówienie z 8% VAT.

Jak wskazał Minister Finansów (MF) w interpretacji ogólnej z 27 maja 2020 r. (nr PT3.8101.2.2020) w sprawie opodatkowania właściwą
stawką VAT, świadczenia polegającego na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, przedsiębiorcy mogą stosować przy dostawie preferencyjną stawkę VAT w wysokości 8%.

Przedstawiona interpretacja prezentuje odmiennie stanowisko, niż dotychczas prezentowane. We wcześniejszej interpretacji ogólnej z 31 marca 2014 r. (nr PT10/033/5/133/ WLI/14/RD 30577) MF twierdził, że trwała zabudowa meblowa jest objęta obniżoną stawką tylko, jeśli jej demontaż spowoduje uszkodzenie mebli i pomieszczenia.

Spór dotyczył zastosowania art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Zgodnie z przywołanym przepisem, 8-proc. stawkę podatku stosuje się m.in. do modernizacji obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przedsiębiorcy, którzy sprzedają szafy wnękowe, od lat toczyli spory z organami skarbowymi uważając, że mają prawo na do
obniżonej stawki VAT.

Finalnie minister finansów potwierdził, że w przypadku tego typu produktów i usług, właściwa będzie 8 proc. stawka VAT. Jak wskazał minister, o zastosowaniu preferencyjnej stawki decyduje trwałe połączenie elementów zabudowy wykonanych na indywidualne zlecenie z elementami konstrukcyjnymi pomieszczenia, które uniemożliwia jej przesunięcie w inne miejsce, a po ewentualnym demontażu taka zabudowa nie może być zdatna do użytku na zasadach tradycyjnego mebla. Tylko w takich okolicznościach zdaniem ministra, mamy do czynienia z kompleksowym świadczeniem, w którym elementem dominującym jest usługa modernizacji obiektu budowlanego.

Co ważne, obniżona stawka nie może być nadal zastosowana, gdy zamontowane meble mogą być powtórnie użyte w innym miejscu. Chodzi o sytuację, gdy po wcześniejszym rozmontowaniu w jednym miejscu, mogą dalej pełnić funkcję użytkową jako samodzielne meble, nawet gdy są przytwierdzone do ścian za pomocą haków mocujących w innym miejscu.

Czytaj więcej

Skan faktury wystarczający do odliczenia kosztów.

Jak wskazał w interpretacji indywidualnej dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) z 12 maja 2020 r., (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.103.
2018.11.BG), można obniżyć podstawę opodatkowania na podstawie cyfrowej kopii dokumentu, jeżeli oryginalna jego wersja została zniszczona.

Dyrektor KIS podkreślił, że w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, na podstawie art. 180 par. 1 ordynacji podatkowej, dowem nabycia towarów lub usług może być wszystko, co przyczy się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jak wskazał dyrektor KIS,  katalog takich dowodów jest otwarty, a więc wskazane wręcz jest wykazanie i przywołanie wszelkich dowodów, potwierdzających zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego. W interpretacji możemy jednocześnie przeczytać, że jeżeli używane przez podatnika dowody księgowe będą właściwe do wprowadzenia kosztu do ksiąg rachunkowych, to będą też stosownym dokumentem do celów podatkowych. Dyrektor KIS zgodził się więc ze stanowiskiem wnioskodawcy i potwierdził, że podatnik może dokonać obniżenia podstawy opodatkowania o koszty ujęte w księgach rachunkowych (zaksięgowanych) na podstawie dowodów źródłowych, których oryginalne wersje zostały zniszczone, a pozostały jedynie ich kopie w formie cyfrowe.

Czytaj więcej

50% kosztu w umowie o dzieło tylko za rzeczywisty utwór.

Jak wskazał w interpretacji indywidualnej dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) z 13 maja 2020 r., (sygn. 0115-KDIT1.4011.169.2020.1.MK), wynagrodzenie nie jest objęte autorskimi kosztami uzyskania przychodu, jeśli w umowie o pracę zostało jedynie określone, ile czasu pracownik będzie poświęcać na opracowanie utworów.

Sprawa dotyczyła pracownika, który miał otrzymywać wynagrodzenie składające się z dwóch części: wynagrodzenia zasadniczego za pracę (nieobjętego prawem autorskim) oraz wynagrodzenia za wykonane projekty graficzne (objętego prawami autorskimi). Pracodawca zamierzał wykorzystywać efekty prac grafika do celów promocyjnych, reklamowych oraz marketingowych. W proponowanej umowie o pracę, pracodawca chciał wskazać, jaki czas (procentowo) pracownik będzie przeznaczał na wykonywanie projektów, a ile czasu będzie poświęcał na  obowiązki pracownicze. Wnioskodawca chciał uzyskać pewność, czy wynagrodzenie z tytułu realizacji projektów można uznać za działalność twórczą, o której mowa w art. 22 ust. 9b ustawy o PIT, oraz czy w związku z przeniesieniem na pracodawcę przez pracownika praw autorskich do projektów, będzie możliwe zastosowanie 50-proc. kosztów uzyskania przychodów.

Dyrektor KIS w swojej interpretacji wyjaśnił, iż jest to niemożliwe, podkreślając, że bez znaczenia pozostaje fakt ile czasu pracownik poświęca na wykonanie projektów. Istotne jest natomiast to, czy utwór faktycznie powstał. W ocenie organu, aby skorzystać z 50% preferencji należy to udowodnić np. ewidencją wykonanych prac. Wynagrodzenie stanowiące honorarium nie może więc należeć się za czas pracy poświęcony na pracę twórczą, ale ma być zapłatą za utwór i za korzystanie przez pracodawcę z praw autorskich do tego utworu. Musi być więc wyznacznikiem rzeczywistej wartości utworu, czyli odzwierciedlać rynkową wartość przekazanych praw autorskich.

Czytaj więcej